ಪಾದಕ್ಕೊಂದು ಕಣ್ಣು

ಇಲ್ಲಿನ ಕವಿತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮರಳುವುದು ನಿನ್ನೆಗಳಿಗೆ. ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಸಂವೇದನಾಶೀಲರ ಜೀವಕೋಶಗಳಲ್ಲಿ ಈ ನೇಯ್ಗೆ ಉಳಿದುಹೋಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಆಧುನಿಕವೆಂಬ ಮೇಲ್ಚಲನೆಗೆ ಒಳಗಾದರೂ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕೃಷಿ ಮೂಲದ ಕೂಡುಕಟ್ಟುಗಳ ರುಚಿ-ರಸನೆಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಸಮುದಾಯವಿದು. ಈಗಿತ್ತಲಾಗಿ ಮುಕ್ತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯೆಂಬ ತಲ್ಲಣದಲ್ಲಿ ದಿಗ್ದಾಂತಿಗೊಳಗಾಗಿದೆ.

ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧ ವಾಸ್ತವಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ತಲೆಮಾರು ಸದಾ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೂಗುವ ತಕ್ಕಡಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಏನೆಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಕೇವಲ ಹೊರ ಆಡಂಬರವಾಗಿದೆ; ಒಳಗೊಳಗೆ ಜೀವಸೌಖ್ಯ ಪೊಳ್ಳುಬಿದ್ದಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ತೋರಿಕೆಯ ಲಾಭಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಭಾವವಲಯ ಗಾಸಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ, ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹಿಸುಕಿ ಹಾಕುತ್ತಿದೆ.

ನಿನ್ನೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ವಲಯಗಳ ಸಂಭವನೀಯತೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅಲಕ್ಷಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಭಾವಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನೇ ಆದ್ರ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಅಸಹಜವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕವಿತೆಯೊಂದು ಅಮ್ಮನ ನೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ; ಆ ನೋವು ಎಲ್ಲರೆದೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಾಯ್ತನದ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಕೈಬೊಗಸೆಯ ನೀರು ಸೋರಿಹೋಗುವ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಮಿಡುಕಾಟಗಳೇ ಇಲ್ಲಿನ ಕವಿತೆಗಳ ಕಾಳಜಿಯಾಗಿದೆ.

— ವಿನಯಾ ಒಕ್ಕುಂದ