ಜೀವನವೆಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೇ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ. ಇದ್ದುದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಒಬ್ಬರು, ಇರುವುದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು…

ಹೀಗೆ ಬದುಕಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದವರು ಎಂದಾದರೂ ಒಂದಾಗಬಲ್ಲರೇ? ತಮ್ಮ ನೋವಿನ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸಲು ಅವರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೋ, ಅಥವಾ ಆ ಅಂತರವೇ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಒಂಟಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆಯೋ? ವಿಧಿಯಾಟದ ಮುಂದೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಬಲ ಸೋಲುತ್ತದೆಯೋ?

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಪೂರ್ಣ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಲ್ಲ… ಅದು ಒಂದು ಭಿನ್ನರಾಶಿ.

ಎಷ್ಟು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೂ, ಉಳಿಯುವಷ್ಟು ಏನೋ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಪೂರ್ಣಾಂಕಕ್ಕೆ ಸಿಗದ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಒಲವಿನ ಭಿನ್ನರಾಶಿ. 

— ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್